مملکتی که مجری تلوزیونشم توی اختلاس 3 هزار میلیاردی دست داشته! فردا اگه گفتن عمه کوزت و راننده بیگلی بیگلی هم دست داشتن تعجب نکنید.

خدا! نشونه گیریت بد شده ها. هی میزنی اینور اونور. ایران اینجاست(نه توی مصر و لیبی و کره شمالی و ...) . یه کم دقت کن.

ای بهار همچنان تا جاودان در راه!
همچنان تا جاودان بر شهرها و روستاهای دگربگذر !

هرگز و هرگز
بربیابان غریب من،
منگر و منگر!

سایۀ نمناک و سبزت هر چه از من دورتر، ‌خوشتر!
بیم دارم کز نسیم ساحر ابریشمین تو،
تکمۀ سبزی بروید باز، بر پیراهن خشک و کبود من

همچنان بگذار
تا درود دردناک اندُهان ماند سرود من!

تئوریسین دولت یعنی مشایی از ابتدای زندگی مداح اهل بیت بوده و بعد از گرفتن مدرک مهندسی برق از دانشگاه صنعتی اصفهان وارد وزارت اطلاعات شده و به استانهای مرزی کرد نشین اعزام شده است.جایی که با احمدی نژاد آشنا شده و کلید صعود سریع وی از پله های ترقی، فرمانداری ،شهرداری تهران و ریاست جمهوری کشور زده شد.چنین فردی با هوش و درایت فوق العاده علی رغم دشمنان بسیار تا کنون 18 مقام رسمی در دولت داشته است و با داشتن چند بانک خصوصی دارای ثروت مالی بسیاریست و همچنان بدون واهمه به پیش می تازد.

اینکه او در طی این مدت با چه برنامه ریزی دقیقی به مقاصد خود رسیده است و اینکه دولتی را راهبری کرده است که توانسته تنها دولتی باشد که مقابل رهبر ایستاده (کاری که خاتمی و اصلاح طلب ها با تمام ادعا حتی به فکرشان هم خطور نکرد) نشانگر هوش وافر اوست. حال باید دید در خرداد امسال چه حوادثی رخ میدهد و آیا قدمهای آخر او موفقیت آمیز است یا خیر. ولی احتمالا این تنها ابزار شکست دیکتاتوری دینیست و این ابزار چیزی جز خود دین نیست.

آفرینش انسانهایی که جز منفعت انگیزش دیگه ای برای ارتباط ندارند.انسان رو خلق کردی که عمری با تحمل مشقت به دنبال راه سعادت باشه؟خودت گفتی همانا انسان را در سختی ورنج آفریدی.

من فلسفه خلقت رو نمیفهمم.اینکه در ماراتن زندگی جمعی رو نزدیک خط پایان و عده ای رو هم لب خط آغاز قرار دادی.انگار لطفت به مساوات تقسیم نشده.یا اینکه همانا ذات عده ای رو در رنج وسختی بیشتری آفریدی.

من فلسفه خلقت رو دوست ندارم.عمری با نگاه مهربان دل می بندی و عشق می ورزی تا روز جدایی رو شمارش کنی.غم از دست دادن لحظه لحظه وجودت رو چنگ بزنه.

من فلسفه خلقت رو باور ندارم.جایی که هر کس بنا بر محل تولد،شرایط خانوادگی، استعدادهای ذاتی و به خصوص شرایط محیطی اغلب زندگیش از پیش رقم خورده و نقشی در تغییر آن ندارد.زندگی جبرگاهیست که گاهی آزادانه مسیرهای جبری اش را خود انتخاب می کنیم.از یک بومی صحرای آفریقا چه انتظاری در مقیاس با مرفه آمریکا میرود.گو اینکه هردو کودکی متولد شدند که نشانی از امید تو نسبت به بشر بودندو هر دو در دورنمای چشمشان امید و آرزو موج می زد.اما انگار یکی مساوی تر از دیگری بود.

ای خدا فلسفه خلقتت رانمی خواهم.

درحالی که چیزی برای از دست دادن نداری.نوای درونی مثل نوازش نرمی روی گونه های اشک باری که اونها رو پاک می کنه التهابم رو خاموش کرد.انگار دستمو گرفت.محکم در آغوشم گرفت تا دست از تقلا کشیدم. بار روحی روی زمین گذاشته شد.انگار آرام در گوشم نجوا می کرد:رها کن.... رها کن....

لحظاتی در خلسه فشار نرم اون معلق بودم.

مثل شناور بودن در دریایی بی انتها.عضلاتم آرام شد.نفس گرمی کشیدم.همه چیز تمام شده بود.من رها کرده بودم.رها کرده بودم.

این اولین باری بود که شانه هام زیر بار روحی له نمی شد و زانوهام در کشاکش با دنیا خم نمی شد. از هر رنگ وتعلقی رها شده بودم.سرنوشت برام مفهوم و اهمیتی نداشت.تمام دردهای آدمی به قدر نوای نرم پرواز پری سبک بال در خلا افکارم ارزش نداشت. من خودم نبودم.من خودم نبودم.

شاید باید از همه چیز گذشت و از همه کس برید.شاید باید چیزی برای از دست دادن نداشت تا بار دیگه تعلیق روحی تکرار بشه.شاید در اون صورت حضور ناخواسته ها بی رنگ و قدر با ارزش ها پررنگ بشه.

شاید باید باز هم خودم نباشم.

حسرت هر روزه برای پایان دوران مرارت بار تحصیل که طعم تلخ و خونین اجبار و تحمیل و محدودیت آن هنوز گلو رو آزار میده.سد کنکور برای رسیدن به یکی از طبیعی ترین حقوق.رقابت دو میلیون گریزان از بخت بد برای ورود به هیچ.برای تعویق چندساله بیکاری و ناکامی.برای درک هرچه بیشتر پوچ بودن زندگی.برای حسرت داشتن یک روز آزادی و عدالت در کشوری که در آن جوان بودن جرمه.ورودت به هر جمع باعث تحریک نگاههای سرزنش و تحقیره.کشوری که در اون دین پتکیست بر سر آمال و آرزوها،بر سر جوانی،شور و هیجان،میل طبیعی به جنس مخالف .کشوری که به جوان به دید انحراف بالقوه و شهوت و تابو نگاه میکنه.

نمیدونم اینجا کودک چه امیدی برای ورود به دنیا داره.دنیایی که باید برای لحظه لحظه ی  اون زجر بکشه .

ای رنگ عشقت برلوح لوث آدمی لعاب،ای یاد تومراطاقت تاب و ای بی تو دنیا مرا سراب.

لمحه ای نظر تا در نگاهت بشکفم.ذره ای گذر بر خیال تا گمگشته ات ره یار باز جوید.دل در طلب دیدار نگاه،لب در ذکر و خیال تباه،مرهم دل می بایدم.برگو تا چون کنم.

I look in the mirror.I hate it.
I`m sorry for being me,myself and I.
I`m sick of being me,because I humiliated me,dishonored me,
sold  for nothing me,embarrassed me.
I regret being myself,since I devasated myself,exposed to
an endless grief myself,took for granted myself,sacrificed myself.
I quit being I ,`cause I loved,I was so simple,I was the way
I was,I was the cause of deep pains and I was the one who believed
in the sensation.
So,I`m finished being me,myself and I
broke the mirror and embarked on making a difference.